W Teatrze Polskim we Wrocławiu ruszyły próby do „Tartuffe’a” w reżyserii Anny Augustynowicz
W Teatrze Polskim we Wrocławiu rozpoczęły się próby do Tartuffe’a Molière’a w reżyserii Anny Augustynowicz. Premiera spektaklu odbędzie się 11 grudnia 2026 roku na Scenie na Świebodzkim. Pokazy przedpremierowe rozpoczną się 5 grudnia. Bilety są już w sprzedaży: https://teatrpolski.wroc.pl/pl/spektakl/tartuffe.
Anna Augustynowicz odczytuje komedię Molière’a przede wszystkim jako dramat rodzinny, a zarazem etyczny. Orgon przyjmuje pod swój dach Tartuffe’a, którego uważa za wzór pobożności i skromności. Pod wpływem przybysza stopniowo odwraca się od najbliższych, gotów oddać mu córkę za żonę i przepisać majątek. Ale czy tylko Tartuffe kłamie? Reżyserkę interesuje rozdźwięk między deklarowanymi zasadami a rzeczywistym postępowaniem bohaterów, których wyborami kierują również namiętności, pragnienia i własny interes. Ważne staje się rozróżnienie między etyką – zasadami zakorzenionymi w kulturze – a moralnością, zależną od wolnej woli i świadomych decyzji człowieka.
Augustynowicz dostrzega również polityczny wymiar komedii. U Molière’a to monarcha ostatecznie przywraca sprawiedliwość. Czy jednak potrzebujemy takich arbitrów? Pytanie nabiera szczególnego znaczenia w czasach odradzających się tendencji autorytarnych, gdy władza coraz częściej rości sobie prawo do niepodważalnego autorytetu.
Reżyserka określa Tartuffe’a mianem „komedii serio”. Rezygnując z teatralnej iluzji, chce uczynić widza świadkiem wydarzeń i pozostawić mu możliwość samodzielnej oceny postępowania bohaterów. Komedia Molière’a ma skłaniać nie tylko do śmiechu z cudzej obłudy, ale również do spojrzenia z dystansem na siebie. Wszyscy bowiem uczestniczymy w tej samej ludzkiej komedii.
Spektakl powstaje w przekładzie Jerzego Radziwiłowicza, zatytułowanym Tartuffe albo Szalbierz. Tłumacz zachował wierszowaną formę komedii, nadając jej język bliższy współczesnej mowie. Tytuł przekładu nawiązuje do francuskiego oryginału – Le Tartuffe ou l’Imposteur – i w odróżnieniu od utrwalonego w polskiej tradycji Świętoszka akcentuje oszustwo, a nie tylko pozorną pobożność bohatera.