Tartuffe

Orgon przyjmuje pod swój dach Tartuffe’a – człowieka, którego uważa za wzór pobożności i skromności. Szybko podporządkowuje mu nie tylko własne życie, ale także życie całej rodziny. Nie słucha ostrzeżeń, nie wierzy najbliższym, gotów jest oddać przybyszowi córkę za żonę i przepisać mu majątek.

Molière buduje komedię wokół oszustwa, które właściwie od początku jest dla wszystkich widoczne – z wyjątkiem tego, kto najbardziej chce wierzyć. Tartuffe zdobywa zaufanie Orgona, ostentacyjnie demonstrując pobożność, pokorę i surowość obyczajów. Orgon widzi w nim nie tylko człowieka religijnego, ale kogoś, kto może stać się dla niego moralnym przewodnikiem.

Pierwszą, trzyaktową wersję Tartuffe’a Molière wystawił w Wersalu w 1664 roku. Sztuka wywołała gwałtowny sprzeciw środowisk religijnych i otrzymała zakaz publicznego wystawiania. Molière przez kolejne pięć lat przerabiał tekst i zabiegał o możliwość jego grania. Dopiero w 1669 roku na scenę weszła ostateczna, pięcioaktowa wersja komedii.

Tartuffe’a w Teatrze Polskim reżyseruje Anna Augustynowicz. Pracę nad spektaklem poprzedził wrześniowy master class, który reżyserka poprowadziła z zespołem aktorskim. Jej teatr cechują dyscyplina i oszczędność środków, a w centrum pozostają aktor, słowo i relacje między postaciami. U Molière’a obserwujemy rodzinę, do której wchodzi ktoś z zewnątrz i stopniowo przejmuje nad nią kontrolę. Ale Tartuffe może zrobić tylko tyle, ile pozwoli mu Orgon. Co sprawia, że gospodarz domu przestaje ufać własnym oczom i najbliższym? Dlaczego łatwiej uwierzyć szalbierzowi niż ludziom, których zna się od lat?