Tuwim – lekkostrawnie, lecz wykwintnie

W Światowy Dzień Poezji i pierwszy dzień wiosny zapraszamy na Jazdę Poetycką: Tuwim – lekkostrawnie, lecz wykwintnie – spotkanie z twórczością poety, który potrafił połączyć w literaturze witalność ulicy z finezją formy: brzmieniem, rytmem i smakiem słowa.

Będzie lekkostrawnie – bo w aktorskiej interpretacji przy akompaniamencie saksofonu usłyszymy Juliana Tuwima w dynamice, dowcipie i doskonałym rytmie frazy. Ale będzie też wykwintnie – bo jego poetycki żywioł jest zawsze zdyscyplinowany kunsztem. To subtelność obrazu, świadomość tradycji, a jednocześnie – nowoczesność.

Będzie wiosennie, choć nie sentymentalnie i sztampowo, bo wiosna u Tuwima to wybuch energii miasta i ciała, dlatego jego głośny dytyramb Wiosna stał się jednym z pierwszych literackich skandali początku międzywojnia: oburzał tematyką i językiem, nazwano go wręcz „grzechem śmiertelnym przeciw pięknu”.

Jazda Poetycka, powracająca w nowej odsłonie jako wspólne przedsięwzięcie Teatru Polskiego we Wrocławiu i Wrocławskiego Domu Literatury, pozostaje cyklem spotkań skoncentrowanych na słowie i jego interpretacji. Wierszom, czytanym przez zawodowych aktorów, towarzyszy muzyka na żywo. Wybrane teksty reprezentują różne style, konwencje, kultury i epoki. Mogą zatem przyciągnąć różnorodną publiczność, zarówno grono od dawna zainteresowane liryką i charakterystyczną dla niej kondensacją myśli oraz znaczeń, jak i osoby młode, szukające w słowie poetyckim wyrazu swojego buntu i poszukiwań tożsamościowych.

Wrocławskie spotkania zachowują konwencję spotkań wypracowaną w Krakowskim Salonie Poezji, prowadzonym od 2002 roku przez Annę Dymną. Teresa Sawicka i Jolanta Zalewska, aktorki Teatru Polskiego we Wrocławiu, postanowiły zaszczepić tę ideę nad Odrą.

Czas z poezją jest szansą na chwilę zatrzymania w przytłaczającej nas swym tempem otaczającej rzeczywistości. I choć współcześnie wydajemy się zmęczeni zalewem słów, atakujących nas nieustannie swoim przekazem ze wszystkich stron, wciąż potrzebujemy i szukamy formuł pozwalających uciec od banału, pomagających nam dookreślić nas samych.