Solaris

Solaris w reżyserii Michała Zdunika to retro-futurystyczna medytacja o spotkaniu z tym, czego człowiek się lęka i czego nie rozumie.

Powrót do wyobraźni lat 60. – epoki, w której Lem pisał swoją powieść – łączy się tu z doświadczeniem teatru obrazu, m.in. Jerzego Grzegorzewskiego, który dla Zdunika stał się pierwszą i najważniejszą inspiracją.

Stąd myślenie przedmiotem, skrótem, metaforą, kolażowe podejście do tekstu. W tej inscenizacji proza Lema zostaje zestawiona z poezją Ginczanki, Baczyńskiego czy Przerwy-Tetmajera, tworząc wielowarstwowy pejzaż – literacki, emocjonalny i duchowy.

Głównym bohaterem jest Kris Kelvin (Krzysztof Brzazgoń), psycholog przybywający na orbitującą wokół Solaris stację badawczą. Tam spotyka swoją nieżyjącą ukochaną – istotę stworzoną przez ocean, który materializuje ludzkie wspomnienia i emocje.

Kosmos w tej inscenizacji nie jest triumfem nauki, lecz odosobnieniem i konfrontacją z własną przeszłością. Ocean planety pozostaje figurą tajemnicy.

Sercem Solaris jest muzyka chorałowa i pieśni w języku starogreckim, zaczerpnięte z traktatu O teologii mistycznej Pseudo-Dionizego Areopagity. Obok nich brzmią organy – potraktowane jako statek kosmiczny. To świadoma ucieczka od nowoczesnej wizualności: zamiast multimediów pojawiają się magnetofon szpulowy i analogowe rekwizyty. Duże lalki, które pojawią się w inscenizacji, to figury pamięci. Niepokojące i fascynujące.

Spektakl staje się wielogłosową partyturą, gdzie fantastyka naukowa spotyka się z poezją i metafizyką.

Spektakl dla widzów od 12. roku życia

licencjodawca – Tomasz Lem

631. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu

Spektakle z napisami w języku angielskim

Performances with English subtitles

Spektakl bierze udział w XI Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”