Mąż i żona

Zmieniły się dekoracje. Zamiast intryg salonowych mamy aplikacje randkowe. Zamiast sekretnej korespondencji – ukryte wiadomości, archiwizowane czaty. Możliwości jest więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Pewne pytania pozostają te same: skąd bierze się potrzeba uwodzenia, bliskości i oczekiwanie lojalności? Czy monogamia zawsze była i pozostaje fikcją? 

Aleksander Fredro napisał Męża i żonę w 1821 roku. Zachwycano się wtedy kunsztem Fredry, ale obyczajowa śmiałość komedii budziła kontrowersje: czy można w takim świetle pokazywać pożycie domowe? A gdzie morał? 

To przewrotna sztuka o czwórce bohaterów uwikłanych w sieć romansów, kłamstw i wzajemnych manipulacji. W formie pozornie lekkiej opowieści o zdradzie Fredro pokazuje świat, w którym wszyscy czegoś pragną, ale nikt nie potrafi powiedzieć prawdy – ani innym, ani sobie. Każdy prowadzi własną grę. 

W naszym spektaklu farsowy charakter fredrowskiej intrygi prowadzi do pytania o relacje. Pod komediowym humorem kryje się historia o sieci kłamstw, emocjonalnym znudzeniu, rozpadzie komunikacji, a także pragnieniu zmiany, chwilowej ekscytacji. Momentami ten świat przypomina błyskotliwą komedię pomyłek, a chwilami zbliża się do emocjonalnego chłodu znanego ze Scen z życia małżeńskiego Ingmara Bergmana. 

W tej historii nie wszyscy ponoszą jednak takie same konsekwencje zdrad. Gdy romans staje się skandalem, najbardziej zagrożona okazuje się osoba stojąca najniżej w społecznej hierarchii. Fredro pokazuje, że nie wszyscy uczestnicy tej gry ryzykują tyle samo. 

Od premiery Męża i żony minęły ponad dwa wieki, ale pytania pozostały zaskakująco aktualne: czy w epoce nieograniczonego wyboru potrzebujemy jeszcze trwałych relacji? 
I czy przypadkiem nadal nie prowadzimy tych samych gierek – tylko z użyciem nowych narzędzi i trików?