Dziady cz. II

Co dzień z pamiątką nudnych postaci i zdarzeń wracam do samotności, do marzeń.

Nuda. Nuda świata, który został wyjaśniony do końca. Świata, w którym szkiełko i oko wyparło duchy, demony, widma i tajemnicę. Ale one nie zniknęły. Mara. Strzyga. Upiór. Północnica. Wyparte przez oficjalny porządek powracają pod nowymi postaciami.

Mickiewicz uruchamia świat, w którym miłość, erotyka, natura i duchowość są jeszcze nierozdzielone. W spektaklu Aleksandry Popławskiej inspirowanym Dziadami i Upiorem nie chodzi o etnograficzną rekonstrukcję obrzędu, lecz o odnalezienie jego zakazanej, cielesnej i niepokojącej energii.

Dziady były rytuałem odprawianym na obrzeżach świata. Tu – w opuszczonej kaplicy zamienionej w squat – powracają jako czarna, pogańska msza balansująca pomiędzy obrzędem ku czci zmarłych a narkotykową wizją, pomiędzy wspólnotą a zbiorową halucynacją. Jak dawniej obrzęd, tak dziś rave staje się doświadczeniem przekroczenia. Muzyka, ciało i wspólnota otwierają przejście do tego, co niewidzialne.

Nie po to, by uspokoić zmarłych. Po to, by pozwolić przemówić temu, co zostało stłumione. Uruchomić intuicję i emocje. Pozwolić mówić traumom, grzechom, samotności, pustce i utraconej miłości.

Ciało staje się medium. Słowo jest działaniem, ma siłę zaklęcia, klątwy, zamowy. Mocne, rockowe, mroczne brzmienia muzyki Tomka Organka przejmują funkcję dawnych inkantacji, uwalniając anarchiczną energię i transowy rytm. Tu sacrum nie jest sterylne, lecz splata się z fizycznością, brudem, nadmiarem i śmiechem.

Romantyzm był buntem przeciw światu zamkniętemu w granicach rozumu.

Ten bunt powraca.