HISTORIA TEATRU POLSKIEGO
Scena Kameralna
historia Sceny Kameralnej
W 1913 roku przy Schweidnizerstrase 31 wybudowano kino. Miało ono teatr w nazwie: "Theater der Zeit". W czasie walk o Festung Breslau w 1945 zostało całkowicie zniszczone.
Odradzające się po wojnie żydowskie grupy teatralne nie miały stałych siedzib. Na zjeździe Aktorów Żydowskich w 1946 połączono istniejące grupy teatralne i utworzono dwa teatry: w Łodzi i Wrocławiu. Środowisko wrocławskie postanowiło odbudować gmach zniszczonego kina. Była to wielka społeczna mobilizacja. Teatr budowano ze składek, cegiełek, datków sponsorów. Kto nie mógł wspomóc inicjatywy finansowo, ofiarowywał własną pracę. W budowę zaangażowali się ludzie różnych zawodów.
Powstała sala teatralna z balkonem na 475 miejsc. Ekran zastąpiła scena z obszernym podsceniem. Autorem projektu odbudowy był architekt Emil Kaliski.
Uroczyste otwarcie budynku odbyło 2 kwietnia 1949. Grano tam klasyczne pozycje repertuaru żydowskiego. W styczniu 1950 zarządzeniem ministra kultury teatry żydowskie zostały upaństwowione. Powstał jeden teatr z dwoma zespołami artystycznymi. Dyrektorem Teatru była Ida Kamińska, a Teatr nosił imię jej matki - Ester Ruth Kamińskiej.
Zespół Teatru Polskiego zaczął korzystać z sali Teatru Żydowskiego już w 1949. Właściwą inauguracją występów w nowej sali Teatru Kameralnego była premiera "Niemców" Leona Kruczkowskiego, w reżyserii Maryny Broniewskiej (29 października 1949), choć nieco wcześniej - 24 października odbyła się premiera "Listów Chopina" /w stulecie śmierci/ według scenariusza Karola Stromengera i w reżyserii Marii Wiercińskiej.
Po oddaniu do użytku budynku Teatru Polskiego /w grudniu 1950/ ustalił się zwyczaj korzystania z dwu scen: przy ul. Zapolskiej i przy Świdnickiej. W 1955 Teatr Żydowski na stałe przeniósł się do Warszawy. Budynek pełnił rolę domu kultury, był siedzibą Stowarzyszenia Kulturalnego Żydów. W 1968, po wydarzeniach marcowych, Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej rozwiązało umowę wieczystego użytkowania Teatru przez TSKŻ. W tym samym roku Stowarzyszenie zrzekło się budynku na rzecz miasta. Przez wiele lat wokół Teatru Kameralnego toczyły się procedury prawne. W 1994 wojewoda wrocławski podjął decyzję o przekazaniu budynku Teatrowi Polskiemu.
Budynek wielokrotnie remontowany gruntowniejszej modernizacji doczekał się dopiero w 2002 roku.
Doskonale położony, przy głównej ulicy handlowej, stanowiącej deptak prowadzący do Rynku, vis a vis popularnego, znanego jeszcze z czasów przedwojennych hotelu Monopol, Teatr Kameralny, cieszył się powodzeniem u publiczności.
Repertuar, kształtowany w ramach programu artystycznego Teatru Polskiego, zawsze był zróżnicowany. Od klasyki /Molier, Goldoni, Fredro, Norwid, Ibsen, Czechow/, poprzez dramaturgię współczesną /Beckett, Genet, Ionesco, Tabori, Gombrowicz, Różewicz, Mrożek, Kajzar, Łubieński/, scenariusze poetyckie /Jasnorzewska-Pawlikowska, Herbert, Wojaczek /, aż po popularne farsy Cooney'a.
Taki profil repertuarowy utrzymywany jest również w ostatnich sezonach.